Zilverparkkade

Office building, Lelystad NL, Project Team: René van Zuuk, Stefan Ringwald, Kersten Scheller, Client: Develop Havelte bv, Start of design: 2003, Completion: 2004-2005, Area: 1.867 m², Volume: 6.620 m³, Building costs: €1.750.000

Nederlands:

Het project dankt zijn romantische naam aan de plaats waar het staat; het kantorencluster aan de Zilverparkkade in Lelystad. Conform de heersende trend naar verdichting in binnenstedelijke locaties tekende West 8 het stedenbouwkundige plan voor het gebied. Met een idyllische knipoog naar 17e eeuwse grachtenpanden staan de kantoren schouder aan schouder op smalle kavels. In de beperkte architectonische speelruimte die het compacte rijtje biedt, zijn de gevels nagenoeg het enige element om het kantoor een onderscheidende identiteit mee te geven. 

Omdat het gevelpatroon ook om de hoeken doorloopt krijgt het kantoorgebouw een herkenbare identiteit waardoor het zich duidelijk onderscheidt van de naastgelegen panden. Aan de zuid- en westkant is een dubbele gevel toegepast, waar zich tussen de beide gevelvlakken betonnen glazenwasserbalkons bevinden. Een voordelige bijkomstigheid is dat deze tevens dienen als scherm tegen brandoverslag tussen de verdiepingen, waardoor verdiepingshoge ramen van normaal glas toegepast konden worden. Daarnaast fungeren de balkons ook als grote zonweringslamellen. De takkenstructuur zorgt ervoor dat het doorzicht van buitenaf wordt versluierd, maar hindert voor de gebruikers het uitzicht op de omgeving nauwelijks.

De betonelementen aan de noord- en oostgevel zijn massief. Het takkenpatroon is op de panelen aangebracht in reliëf en wordt geaccentueerd door toepassing van twee grijstinten beton. De achtergevel is alternerend opgebouwd uit horizontale stroken reliëfbeton en ramen en wordt asymmetrisch doorsneden door een gebouwhoge verticale spleet. Deze incisie maakt de zonering zichtbaar en tast de repetitie van de massieve betonpanelen subtiel aan. 

Alle vier gevelvlakken in het ontwerp zijn geheel of gedeeltelijk bedekt met geprefabriceerde betonelementen die een takkenstructuur symboliseren. Dit uitvergrote filigrein is het resultaat van een studie naar oneindige patronen. Het werk van de Nederlandse grafisch kunstenaar Maurits Escher heeft hiervoor onmiskenbaar model voor gestaan. Het vraagt een bijzondere vaardigheid om een herhalend patroon te bedenken dat, verwerkt in een beperkt aantal verschillende typen betonpanelen, een naadloos geheel vormt. Het vakmanschap om te voorkomen dat de repeterende eenheid te zeer opvalt, is analoog aan het ontwerpen van egale rotatiedruk-dessins voor stoffen en behangpapier.

English:

The project derives its romantic name (Silver Park Quay) from its location: the office cluster on the Zilverparkkade in Lelystad. West 8 designed the urban plan for the area in conformity with the current trend for condensed city-centres. With an idyllic wink to the 17th century Dutch canal-houses the offices are lined up shoulder to shoulder on narrow plots. In such a compact row with a strict layout the only elements to create a discriminating identity are the facades. 

The façade structure continues around the corners, providing the office building a recognizable identity distinct from the adjacent properties. The south and west elevation have a double layer façade with window-cleaners’ ledges in between. A profitable side-effect of these narrow balconies is their function as a barrier to prevent vertical spread of fire. As a result storey high panes of ordinary (non-heat-resistant) glass could be applied. The ledges also act as large sun protection slats. The branch structure provides an obscured vista from the outside, but from the inside the users hardly have any impairment of the view on the surroundings.

The concrete elements on the north and east façade are solid. The branch-pattern on these panels is applied in high relief en is highlighted by using two different shades of aggregates. The rear façade has an alternating structure of horizontal strips of textured concrete and windows, with a vertical cut splitting the building asymmetrically. This incision visualizes the zoning and subtly affects the repetition of the solid concrete panels.

All four façade surfaces in the design are either entirely or partly covered with prefabricated concrete elements, symbolizing a branch-like structure. This blown-up filigree is the result of a study of infinite patterns. The works of the Dutch graphic artist Maurits Escher have been an unmistakable model. Specific skills are required to devise a repetitive pattern that, applied in a limited number of different concrete elements, constitutes a seamless entity. The craftsmanship needed to avoid the repeating units to be too obvious, has an analogy with designing rotation press patterns for textile and wallpaper.