DE VERBEELDING

Exhibition space, Office, Zeewolde NL, Project Team: René van Zuuk, Client: Foundation De Verbeelding, Start of design: 1997, Completion: 2000 - 2001, Area: 375 m², Volume: 1.315 m³, Building costs: €400.000

De kunstbaan Zeewolde is een zeven kilometer lange route die langs een openluchtexpositie van hoogwaardige beeldende kunst leidt. Het beeldenpark mondt uit in een plas die ruimtelijk begrensd wordt door groene hellingen. In de plas ligt het kunstpaviljoen 'De Verbeelding'.

Het paviljoen was oorspronkelijke geprojecteerd op een locatie waar het verscholen zou zijn achter een school en een sporthal. Door de uiteindelijke plaatsing ín het water vormt het paviljoen het zenuwcentrum van de organisatie van manifestaties, exposities en lezingen aan het einde van de kunstroute.

De kunstbaan heeft vooral bekendheid gekregen met het kunstwerk "Sea Level' van de Amerikaanse kunstenaar Richard Serra. De langgerekte vorm van het paviljoen is voortgekomen uit de lange zwarte betonnen wand van Serra. Het beperkte budget was de aanleiding voor de toepassing van driescharnierspanten voor de overspanning. Deze van origine goedkope constructie wordt veel toegepast in de schuren die men in het omringende agrarische polderlandschap aantreft. De identieke houten spanten staan steeds onder een andere hoek ten opzichte van het grondvlak. Op deze wijze ontstaat een elegant getordeerd dak. Zo is met dezelfde elementen waarmee doorgaans plompe loodsen worden gerealiseerd, nu een wuivend omhulsel gecreëerd.

Dit subtiele rotatie-algoritme veroorzaakt ter plaatse van de nok, waar de spanten bijna bij elkaar komen, een soort tektonisch breukvlak. De arm van het ene spant wordt met de kop van het andere spant verbonden. De verschoven dakvlakken bieden vervolgens de mogelijkheid om daglicht via de bovenzijde indirect naar binnen te laten vallen. Het dak is opgebouwd uit een stalen dakplaat die aan de buitenzijde is bekleed met een aluminium golfplaat. Aan de binnenzijde is de stalen dakplaat deels bekleed met gipsplaten. De utilitaire ruimtes zoals kantoren, toiletten, bergingen en een kleine bibliotheek zijn als twee autonome doosjes van hout in de ruimte geschoven.

Op vloerniveau is een doorlopende glasstrook toegepast als een transparante plint. Hierdoor wordt het gebouw schijnbaar opgetild van het maaiveld en dit draagt bij aan het lichtvoetige karakter. Het paviljoen is gelegen op een smal schiereiland dat aan weerszijden wordt beëindigd met een schuin talud. Het omringende zicht op het water door de glasplint wekt bij de bezoekers het gevoel op dat ze drijven. De voortdurend aanwezige spiegeling van het water op het plafond van het paviljoen versterkt de schommelende indruk. De enorme glazen kopgevel biedt een prachtig uitzicht over het water naar het werk van de kunstenaars.